***
من!
سلام!
باز امشب صدایم را پر دادم در کوچه ها .
زیر لب آواز سر دادم .
فکر می کنند دیوانه ام .
آخر گذشت دل تنگی را به جام آواز ریختن آن هم در سکوت شب .
چقدر خوب است که ما دیوانه ایم .
من . تو ...................... ....حتی ...........
**************
درد همزاد من است و خواستن آبستن درد .
چیزی نمی خواهم باز درد می کشم .
از پوچ . از تهی . از تهوع .
از تونل های تاریک بی مقصد .
از سلام پی در پی عابران .
به دست آشنای غریبه ای سپردم کلید شکسته خانه ام را .
گاه گاهی به شعر هایم آب دهد .
با شراب چشمانش . همین .
*************
زنگ صدایم آشناست ؟!
از تو نوشتن که کاری ندارد .
کافی است قلم را در سیاهی سرنوشتم غرق کنم .
تک تک کلمات عاقت شوند . همین .
کافی است خاکستر شوم به یاد دروغ ترین رویای با تو بودن .
کافی است بخواهم
و تو پاشنه به پاشنه لحظه ها دق الباب کنی که سلام .
به خرج خدا فالی بزنی
و شیخ بیاید دم در .
" ما بیغمان مست دل از دست داده ایم " .
و تو آب بخواهی .
و من خیره در چشمانت .
*************
آب ؟!
مدتی است یادم رقته که رهگذران تشنه آب می خواهند .
می آیم قفل از زبان در می گشایم و زنجیر از پاهایش .
پیاله آبی به دستت می دهم .
می نوشی .
می روی
پاشنه به پاشنه لحظه ها .
پس چرا آنچه من دیدم تو در آب ندیدی؟!
آب دادی انتظارم را .
به شیخ می رسم .
چادرم را روی صورتم می کشم .
اشک می ریزم .
شیخ نگاهی به من می کند و
نگاهی به غبار بی سوار بیابان .
**************
وقت سفر دلم تنگ می شود برای این همه پوچ .
برای خاطرات با تو بودن که از صفر بیشتر نشد .
برای کتابهایم .
برای سازم .
برای شعرهایم .
برای عروسکهایم .
برای این همه پوچ دلم می گیرد .
**************
حالا بیا !
بیا و صدایت را از من بگیر .
رویایت را .
دستهایت را و شعر هایت را .
تقویم را بر گردان به روزهای بسیار قبل بی اعتنایی .
زمانی که اولین بار سلام دادیم و بی اعتنا از صدای هم عبور کردیم .
دلمان دست خودمان بود آخر !
خیالت را از من بگیر
و غمهایت را و تنهاییت را .
این حجم تنهایی را ببر به خلوت خودت .
زنجیر به پای رویایت بزن در خوابم .
و زمستان را از من بگیر که باز امسال حدیث تو بود و سوز سرما و خامه انگشتانم .
هر چه نوشتم آب شد .
شهرزاد شرق من هم غروب کرد .
*************
اشکهایت را از من بگیر .
نامه هایت را بده به دست باد .
چهره ات را در خطوط پاییزی رنگ بزن .
آنقدر که از کنار هم بی اعتنا بگذریم .
بگذار فراموش کنم اولین پاییز چشمانت را درشهریور ماه تولدم که در کنجی نشستم و چیزی غریب در دلم نواخت .
باران شو .
باران و بردار و ببر هر چه مال توست .
خسته ام از این همه امانت پوچ
.بسوزان و خاکسترش را بسپار بدست باد .
**************
در شگفتم غروب هزارانه را پیش از تولد تو .
آیا همیشه اینقدر دیر می رسیم ؟
فاصله ای نبود
خوب که نگاه کردم .
رد پایت روی برفها تا خدا می رسید .
در عجبم چرا پاهایم ناتوانند ؟!!!!
شاید باور کرده اند که برای همیشه رفته
ما رفتیم ... به قول اکبر عبدی مردیم بس که زنده موندیم... 
وقتی ۸ واحد به حجم ۴ کتاب ۴۰۰ صفحه ای لاتین رو پاس کردم دوباره بر میگردم....
.دیگه آخرشه.دیگه تحمل سخت شده .یعنی همینطور حد تابع تحملم با میل متغیر زمان به آینده داره به صفر میل میکند
و این هم باز یک تصمیم سختی بود که بالاخره گرفتم
.پست قبلی هم بیشتر متاثر از همون حال و هوا بود .خدا به دادتون برسه .چطور تو نستین بخونیدش.من که الان تحمل خواندنش را ندارم ... به هر حال ...مقدماتش داره چیده میشه.امیدوارم تصمیمم درست باشد و بعدها که اینجا رو می خوانم احساس رضایت کنم. ....نمی دونم هر چی خدا بخواد.