 به یاد نمی آورم که در کدامین فصل زاده شده ام اما هر شهریور دلم حال دیگری می گیردوتکان خاطرات به یادم می آوردکه بازسالی گذشت. هر فصل یادم می اید که چقدر عاشقم که چقدر جامانده ام در انتظار بی تابی. از همه سالها بیش از هر چیز عشق وکتاب را با خود نگاه داشته ام. |
باران تمام مرا شست ...
من روی شیروانی خانه ات چکیدم و حالا پنجره ای هستم رو به احتمال چشم های تو
... و آنقدر عاشقم که حس باد را می بینم وقتی که از سمت گیسوان شب خیز کولی زیبا و جا مانده از کوچ می وزد ...
شعری شیرینم از عشق که در دهان کال سرنوشت هم آب می شود ... ...
مهربان من آب از سر این بیابان گذشته است روزگارم تشنه نیست تنها کمی سایه دلچسب ...
***
پیامبر توئی من ادعای کتاب می کنم...
+
نوشته شده در شنبه 21 اردیبهشت1387 ساعت 13:30 توسط نسیم
|
|
