من روی شیروانی خانه ات چکیدم

و حالا 

 پنجره ای هستم رو به احتمال چشم های تو

        ... و آنقدر عاشقم

               که حس باد را می بینم

                              وقتی که از سمت

                                  گیسوان شب خیز کولی زیبا و

                                          جا مانده از کوچ می وزد ...

شعری شیرینم از عشق

که در دهان کال سرنوشت هم

آب می شود ...

...

مهربان من

آب از سر این بیابان گذشته است

روزگارم تشنه نیست

تنها کمی سایه دلچسب ...

***

پیامبر توئی

من ادعای کتاب می کنم...